Hayotda odamning xotirasida o‘chmas iz qoldiradigan davrlar bo‘ladi. Men uchun bunday davr – bu 17 yoshimda Koreyaga o‘qishga kelganimdir. Chet elda o‘qish orzusi ko‘p yillardan beri qalbimda yongan bir umid edi. Yoshligimda televizorda ko‘rgan Koreya filmlari, ularning taraqqiyoti va zamonaviy ta’lim tizimi meni o‘ziga rom qilgan. Nihoyat, orzularimdan biri ushalib, Koreyaga talaba sifatida yo‘l oldim. Ammo bu yo‘l men o‘ylaganimdan ham murakkab va sinovlarga boy ekanini keyinroq angladim.

Avvalo, kontrakt narxlari mening eng katta tashvishim bo‘ldi. O‘zbekiston bilan taqqoslaganda, Koreyada o‘qish va yashash xarajatlari nihoyatda qimmat edi. Har bir semestrda to‘lanishi kerak bo‘lgan kontrakt miqdori ota-onam uchun og‘ir yuk bo‘lib tushdi. Shu sababli men o‘qishga kirganimdan quvonchli bo‘lsam ham, ota-onamning mehnatini eslaganimda yuragim siqilar, ularning har bir ter tomchisi menga saboq bo‘lib tuyulardi. Bu holat meni mas’uliyatliroq qilishga undar, biroq ich-ichimdan bir oz iztirob ham olib kelardi.

Ikkinchi tomondan, o‘qish jarayoni ham men kutgandek soddaroq emas ekan. Darslar juda murakkab, ustozlarning talablari esa nihoyatda yuqori edi. Har bir darsga tayyorlanish uchun tunlarimni uyqusiz o‘tkazishga majbur bo‘lardim. Ba’zan o‘zimni charchoqdan yiqilib tushgudek his qilardim, ammo sabr va qat’iyat meni har safar oldinga yetaklardi. Ustozlarning murakkab so‘zlari, tushunish qiyin bo‘lgan ilmiy matnlar ham men uchun yangi bir sinov edi.

Buning ustiga, chet elda ish topish ham oson emas ekan. Men bo‘sh vaqtlarimda ish qidirib ko‘rdim, lekin tilni mukammal bilmagan talaba sifatida ishga olinmadim. Bu esa moddiy qiyinchiliklarni yanada oshirdi. Ba’zan cho‘ntagimda faqat avtobus yo‘lkirasi qolardi, ba’zan esa nonushta qilishga ham imkonim bo‘lmasdi. Shu damlarda oddiy ovqat, hatto bir piyola issiq choy ham menga katta baxt bo‘lib tuyulardi.

Yolg‘izlik ham bu hayotning og‘ir sinovlaridan biri edi. Ota-onam yonimda emas, singillarim va akalarimning kulgularidan uzoqda, do‘stlarimning mehridan yiroqda qoldim. Ba’zan shunday kechalar bo‘ldiki, oynaga qarab o‘zimga savol berardim: “Nega bu yo‘lni tanladim?” Lekin keyin eslab ketardim – bu yo‘l mening kelajagim uchun, orzularim uchun kerak. Shunda yana o‘zimni ruhlantirib, qat’iyat bilan dars stoliga qaytardim.

Eng katta saboqni esa vatandan uzoqda turib oldim. Vatanimning qadrini men Koreyada chin dildan angladim. O‘z uyimizdagi oddiy nonning ta’mi, onamning pishirgan ovqatlari, otamning mehribon ko‘zlari – bularning bari menga eng katta xazina bo‘lib tuyuldi. Har safar O‘zbekiston haqida o‘ylaganimda yuragimda issiq bir nur paydo bo‘lardi. Endi tushundimki, inson qayerga bormasin, qanchalik yutuqlarga erishmasin, o‘z Vatanidan azizroq joy yo‘q.

Koreyadagi 17 yoshimdagi hayot meni kuchliroq, sabrliroq va mustaqilroq qildi. Bu sinovli kunlar menga ota-onamning mehnatini qadrlashni, ilmning haqiqiy og‘irligini tushunishni va eng muhimi, o‘z Vatanimning qadriga yetishni o‘rgatdi. Bugun men orqaga qarab o‘ylasam, barcha qiyinchiliklarga qaramay, shu davr hayotimdagi eng buyuk saboq bo‘lganini tushunaman.