Нарисуйте подростка, играющего с телефоном.

 

Behruz ismli o‘smir yigit bor edi. U ilgari juda aqlli, quvnoq va mehribon bola edi. Lekin oxirgi bir yil ichida butunlay o‘zgarib ketdi. Endi uning hayoti faqat telefon va kompyuter o‘yinlari bilan to‘lib-toshgan. U ertalab uyg‘onishi bilan ekran oldiga o‘tiradi, kechqurun esa o‘yinlardan charchab, g‘azab bilan yotishga yotadi.

Avvaliga ota-onasi bu holatni yoshga bog‘lab tushunishga harakat qilishdi. Ammo vaqt o‘tgan sayin Behruz o‘zgacha odamga aylanib qoldi. Do‘stlaridan yiroqlashdi, maktabdagi baholari tushdi, eng yomoni — u jizzaki, sabrsiz, hammaga baqiradigan, hatto yaqinlarini xafa qiladigan bola bo‘lib qoldi.

Bir kuni onasi uning xonasiga kirib, sokin ovozda shunday dedi:

— O‘g‘lim, sen o‘zgarding… Yuragimni og‘rityapsan. Biz seni sog‘indik — avvalgi mehribon Behruzni...

Ammo bu gaplar ham unga ta’sir qilmadi. O‘sha kuni u maktabda muallimdan ham dakki eshitdi, uyda akasi bilan qattiq janjallashdi. Tunda esa, qorong‘ilik ichida yolg‘iz o‘z xonasida o‘tirarkan, ich-ichidan nimadir uni qiynay boshladi. U yuragida og‘riqni, bo‘shliqni sezdi. Deraza oldiga borib osmonga qaradi. Yulduzlar jim turar, go‘yo unga qarab sukut bilan qarayotgan edi.

Behruz o‘sha kechada ko‘p narsani tushundi. O‘yinlarda yutish — bu hayotda g‘alaba degani emasligini, telefon unga mehr bera olmasligini, kompyuter unga haqiqatni o‘rgatmasligini anglab yetdi.

Ertalab bo‘lishi bilan u o‘yin qurilmalarini yig‘ishtirdi va onasi oldiga chiqdi. Yuziga qarasa, onasining ko‘zlarida umid miltillayotgan edi.

— Ona, kechiring… Men sizni tushunmadim. Endi o‘zimni o‘zgartiraman, — dedi Behruz ko‘z yoshlari bilan.

Shundan so‘ng, uning hayoti asta-sekin o‘zgarib bordi. U darslarga diqqat qila boshladi, sport bilan shug‘ullandi, aka-ukasi bilan vaqt o‘tkazdi, do‘stlariga yordam berdi. Endi u telefonning quliga aylangan bola emas, balki maqsadi bor, mehrli, kuchli bir yigitga aylandi.

Ingiliz tilida 

There was a teenage boy named Behruz. He used to be a smart, cheerful, and kind child. But over the past year, he changed completely. His life became all about phones and computer games. Every morning, he would sit in front of a screen, and at night, he would go to bed exhausted and angry from gaming.

At first, his parents thought it was just a phase. But as time passed, Behruz turned into someone different. He distanced himself from his friends, his school grades dropped, and worst of all — he became irritable, impatient, yelling at everyone, and even hurting his loved ones.

One day, his mother came into his room and said softly:

— My son, you’ve changed... My heart hurts. We miss the old, kind Behruz…

But even those words didn’t touch him. That same day, his teacher scolded him at school, and he had a big fight with his older brother at home. That night, sitting alone in his dark room, something deep inside began to ache. He felt emptiness in his heart. He walked to the window and looked at the sky. The stars were silent, as if they were quietly staring at him.

That night, Behruz realized something important. Winning games didn’t mean winning in life. A phone couldn’t give him love, and a computer couldn’t teach him truth.

The next morning, he packed away his gaming devices and walked to his mother. When he looked at her, he saw hope shining in her eyes.

— Mom, I’m sorry… I didn’t understand you. But now I want to change, — said Behruz, with tears in his eyes.

From that day on, his life slowly started to change. He focused on his studies, did sports, spent time with his family, and helped his friends. He was no longer a slave to the screen — he became a kind, strong young man with purpose.

Rus tilida 

Жил-был подросток по имени Бехруз. Раньше он был умным, весёлым и добрым мальчиком. Но за последний год он сильно изменился. Вся его жизнь превратилась в телефон и компьютерные игры. Утром он сразу садился за экран, а вечером ложился спать уставшим и раздражённым от игр.

Сначала родители думали, что это просто возрастное. Но с каждым днём Бехруз становился другим. Он отдалился от друзей, оценки в школе упали, а хуже всего — он стал вспыльчивым, нетерпеливым, кричал на всех и обижал близких.

Однажды мама зашла к нему в комнату и тихо сказала:

— Сынок, ты изменился... Моё сердце болит. Мы скучаем по тому доброму Бехрузу...

Но даже эти слова не тронули его. В тот день учитель сделал ему замечание в школе, а дома он сильно поругался с братом. Ночью, сидя в темноте один в своей комнате, он вдруг почувствовал боль внутри. В сердце была пустота. Он подошёл к окну и посмотрел на небо. Звёзды молчали, словно смотрели на него в тишине.

В ту ночь Бехруз многое понял. Победы в играх — это не победы в жизни. Телефон не даст любви, а компьютер не научит истине.

Утром он собрал свои игровые устройства и пошёл к маме. В её глазах он увидел свет надежды.

— Мама, прости… Я не понимал. Но теперь хочу измениться, — сказал Бехруз со слезами.

С того дня его жизнь начала меняться. Он сосредоточился на учёбе, занялся спортом, проводил время с семьёй, помогал друзьям. Он больше не был рабом экрана — он стал добрым, сильным и целеустремлённым юношей.